24ωρη γενική απεργία την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου

http://ecoleft.wordpress.com/


Δοκιμασία για τη νέα τρικομματική – μνημονιακή κυβέρνηση θα αποτελέσει η 24ωρη γενική απεργία των Συνδικάτων την προσεχή Πέμπτη, που αντιδρούν στα νέα άδικα και αντικοινωνικά μέτρα που περιλαμβάνονται στον Προϋπολογισμό του 2012 και αποτελούν συνέχεια και εξειδίκευση των προβλέψεων του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του Πολυνομοσχεδίου. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ απεργούν την Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου, εστιάζοντας στη νέα φορολεηλασία σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, την ισοπέδωση των μισθών σε δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, την απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων μέσω των διαδοχικών κυμάτων εργασιακής εφεδρείας, με την πρώτη δόση να ξεκινάει την ερχόμενη εβδομάδα. Τα Συνδικάτα κάνουν λόγο για αδιέξοδο πολιτική, που ενισχύει την ύφεση, εκτοξεύει την ανεργία (η πρόβλεψη είναι ότι στο τέλος του 2012 η πραγματική ανεργία θα φθάσει το 28%), πριμοδοτεί τις ελαστικές σχέσεις εργασίας με ταυτόχρονη κατάργηση των συμβάσεων. Ακόμα και ο κατώτατος μισθός απειλείται, με την κυβέρνηση και την τρόικα να ζητούν μειώσεις τόσο στους μισθούς όσο και στις ασφαλιστικές εισφορές. Οι εργαζόμενοι και τα Συνδικάτα προεξοφλούν ότι η μειωμένη κρατική χρηματοδότηση που προβλέπεται στον προϋπολογισμό του 2012 για τα ασφαλιστικά ταμεία (π.χ. ΙΚΑ – 40%) θα ανοίξει νέο κύκλο επώδυνων παρεμβάσεων, που θα έχει στο επίκεντρο τις παροχές (κύριες, επικουρικές και εφάπαξ), αλλά και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Γενική Απεργία, Πέμπτη 1η Δεκέμβρη

Πανελλαδικό διήμερο σχημάτων Αριστερής Ενότητας

Πώς κοιμάστε τα βράδια; Τι θα πείτε στα παιδιά σας; του Στάθη Δρογώση

http://ecoleft.wordpress.com/

Συρραφή  από το twitter του Στάθη Δρογώση

Βρίζετε τους συνδικαλιστές και ανέχεστε υπουργούς που έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση να σας κουνάνε το δάχτυλο.
Βρίζετε τους συνδικαλιστές και ανέχεστε ακροδεξιούς υπουργούς. Πώς κοιμάστε τα βράδια;
Βρίζετε τους συνδικαλιστές και τα σχολεία δεν έχουν βιβλία. Τα νοσοκομεία δεν έχουν γάζες. Και βλέπετε mega. Τι θα πείτε στα παιδιά σας;
Βρίζετε τους συνδικαλιστές κι αφήνετε τα νεοφιλελεύθερα κοράκια να βάζουν χαράτσια σε σεισμοπαθείς. Πεθαίνουμε κι εσείς βλέπετε ΣΚΑΪ.

Τι είναι εν τέλει η πολιτική βία;



Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει δικαιολογημένη επαναστατική βία ή η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική;

Η βία έχει πολλές μορφές, που όλες αποσκοπούν στην εξόντωση της ζωής. Βία είναι ο πόλεμος, αλλά βία είναι – και σε καιρό ειρήνης – ο θάνατος εκατομμυρίων ανθρώπων από την πείνα, κι όχι μόνο στον λεγόμενο τρίτο κόσμο. Η βία συχνά δεν εμφανίζεται με το όνομά της, αλλά σαν κάποιο φυσικό φαινόμενο που πρέπει να το δεχτούμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Η ανεργία, η έλλειψη κατοικίας, ο αναλφαβητισμός, ανεπαρκής ή καθόλου ιατροφαρμακευτική φροντίδα, η ανυπαρξία πόσιμου νερού, η αδυνατότητα μετακίνησης (η μετανάστευση, που έχει δώσει μέχρι σήμερα περίπου 14.000 νεκρούς μόνο στην Ευρώπη) είναι μερικές από τις μορφές βίας που κατά κανόνα μετονομάζεται σε κάτι άλλο.

Εις το όνομα του ΛΑ.Ο.Σ., του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

(ή αλλιώς η Αγία Τριάς του Μνημονίου)





Το τελευταίο διάστημα οι πολιτικοί της τρικομματικής κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) μαζί με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι με το άθροισμα δύο παταγωδών αποτυχιών, της αποτυχημένης διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας το διάστημα 2004 - 2009 και της επίσης αποτυχημένης διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, επρόκειτο επιτέλους να εφαρμοστούν πολιτικές που θα έχουν κατεύθυνση σωτήρια για τη χώρα. Ποτέ, ωστόσο, δύο συνενούμενες αποτυχίες δεν έδωσαν μια επιτυχία. Πόσο μάλλον τώρα που μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, κυβερνητικές καρέκλες έρχονται να πάρουν και βουλευτές του ακροδεξιού ΛΑΟΣ και που σε αυτό το θέατρο του παραλόγου ένας τραπεζίτης θα παίζει το ρόλο του πρωθυπουργού.

Κανείς δεν πρέπει να τρέφει αυταπάτες για τη νέα κυβέρνηση «εθνικής συνεννόησης», η οποία αποτελώντας απλά ένα επικοινωνιακό τρικ έρχεται να συνεχίσει τις παλιές πολιτικές της Μνημονιακής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, το κλείσιμο της συμφωνίας για τη νέα δανειακή σύμβαση, γεγονός το οποίο προβλήθηκε ως η αφορμή για τη δημιουργία της νέας κυβέρνησης, αποτελεί μία ακόμη κίνηση προς αυτήν την κατεύθυνση. Η νέα δανειακή σύμβαση θα συνοδεύεται από ένα ακόμα πακέτο δυσβάσταχτων, αντιλαϊκών μέτρων που θα δεσμεύει τη χώρα για την επόμενη δεκαετία. Η λιτότητα που μέχρι τώρα προβαλλόταν ως προσωρινή επρόκειτο να γίνει μόνιμη.

“Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική”

Ένα σύνθημα που συνοψίζει το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, νόημα που προσπαθούν συστηματικά να διαστρεβλώσουν οι κυβερνήσεις και τα επιχειρηματικά συμφέροντα καθώς και οι εκφραστές τους μέσα στο πανεπιστήμιο. Με βάση το παραπάνω είναι αναγκαίο να ξεκαθαρίσουμε ότι το Πολυτεχνείο:

Δεν ήταν αποτέλεσμα των ηρωικών πράξεων ορισμένων θαρραλέων ανθρώπων,

Δεν είναι μια επέτειος μουσειακού χαρακτήρα,

Δεν είναι πανηγύρι των κομματικών νεολαιών,

Δεν είναι πασαρέλα πολιτικών που έρχονται για την απόδοση στεφάνων κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των τηλεοπτικών καμερών και

Δεν είναι άλλη μια αργία από τις τόσες πολλές που έχουμε μέσα στο έτος.

Πλαίσιο ΑΡ.ΕΝ. Χημικού για τη Γ.Σ. στις 14-11-2011



  

Η λαϊκή  εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε το πιο λαμπρό ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της ελληνικής κοινωνίας, αφού φανέρωσε τη δύναμη που είναι ικανοί να επιδείξουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία όταν αγωνίζονται με αυταπάρνηση ενάντια στην καταπίεση. Ήταν ένα ηχηρό ράπισμα στη Χούντα των συνταγματαρχών και στους προστάτες της, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν αποτέλεσε έναν κεραυνό εν αιθρία. Η διαρκής επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού στο κατώφλι της διεθνούς οικονομικής κρίσης είχε ήδη οδηγήσει στο ξέσπασμα απεργιών και διαρκώς τροφοδοτούσε τη λαϊκή αγανάκτηση. Το Νοέμβρη του ‘73 εκατοντάδες νέοι κατέλαβαν το Πολυτεχνείο προτάσσοντας το αίτημα της κατάργησης των αντιεκπαιδευτικών μέτρων της τότε χουντικής κυβέρνησης Μαρκεζίνη, που επιχειρούσε να ελέγξει ακόμα πιο ασφυκτικά τη φοιτητική ζωή, αναβάλλοντας τις εκλογές στις σχολές και διορίζοντας η ίδια την ηγεσία των Διοικητικών Συμβουλίων. Γρήγορα ο αγώνας των φοιτητών έγινε σημείο αναφοράς για  ολόκληρο το λαό και έδωσε διέξοδο στα γενικευμένα αντιχουντικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονταν. Ήταν η αρχή του τέλους για το δικτατορικό καθεστώς!