Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει *

* (στίχος από ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ)

Θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες επί σελίδων για το τι συντελέστηκε και τι σηματοδοτεί το αποτέλεσμα των εκλογών της 6^ης Μάη. Αυτές οι σελίδες θα γραφτούν και αν μας δικαιώσει η ιστορία, θα είναι από τις πλέον ελπιδοφόρες και αξιοποιήσιμες για την αριστερά, τους εργαζόμενους, τη νεολαία. Προς το παρόν θα αρκεστούμε σε μια πρώτη σύνοψη των σκέψεών μας.

Κλάμα ψυχής μελών του ΚΚΕ (μαρτυρία)

http://www.newsnow.gr/

 

Γράφει ο Ονόμαρχος

Θα ήθελα να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που έγινε σε εκλογικό κέντρο της Β’ Αθήνας. Είναι η ώρα που έχουν ανακοινωθεί τα exit polls. Μπαίνοντας στο σχολείο, υπάρχει ένας μεγάλος χώρος υποδοχής όπου εκεί υπήρχε και τραπεζάκι του ΚΚΕ. Την ώρα εκείνη, εκεί βρίσκονταν 6 μέλη του ΚΚΕ (5 γυναίκες, κοπέλες και 1 άντρας) με το αυτοκόλλητο του κόμματος. Από την αίθουσα Α8 βγαίνει εκλογική αντιπρόσωπος με το καρτελάκι του ΣΥΡΙΖΑ, γνωστή στην περιοχή από τους πολλούς αγώνες της για διάφορα τοπικά και κοινωνικά θέματα, πολύ γνωστή, φίλη και συναγωνίστρια με τα μέλη του ΚΚΕ που είναι στο τραπεζάκι.

H αλήθεια του ΣΥΡΙΖΑ, του Οδυσσέα Ιωάννου

Υπήρχαν δύο πράγματα που πίστευα πως δεν θα τα ζήσω ποτέ, και θα “έφευγα” πεινασμένος. Το πρώτο το έζησα τελικά το καλοκαίρι του 2004, στην Πορτογαλία. Να πάρει η Εθνική Ελλάδος ένα μεγάλο κύπελο στο ποδόσφαιρο. Παγκόσμιο ή ευρωπαϊκό. Άρρωστος ποδοσφαιρόφιλος, ζήλευα. Και ζήλευα, και ζήλευα. Και έλεγα πως είναι κατάρα να είσαι Έλληνας που αγαπάει το ποδόσφαιρο.

Το δεύτερο το έζησα χθες. Να βγεί ένα αριστερό κόμμα τόσο ψηλά. Και τόσο κοντά στην πρωτιά. Δεν θριαμβολογώ, θα ήμουν αφελής. Δεν αλλάζουν έτσι οι κοινωνίες, ακριβώς όπως δεν άλλαξε τίποτα στο ποδόσφαιρό μας. Αντιθέτως, μετά τον τελικό της Λισαβώνας, απαξιώθηκε όσο ποτέ πριν. Μέχρι και την Νova έκοψα για να μην βλέπω ελληνικό πρωτάθλημα.

Δεκατρείς περιφέρειες για τον ΣΥΡΙΖΑ, πρώτο κόμμα στα μεγάλα αστικά κέντρα

Πρώτο κόμμα στα μεγάλα αστικά κέντρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και συνολικά σε 13 Περιφέρειες της χώρας αναδείχθηκε ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον από τους ρυθμιστές των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα, που ωφελήθηκε από την κατάρρευση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, αλλά και πρώτη δύναμη στην Αριστερά με μεγάλη διαφορά από το ΚΚΕ.

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: Κήρυκας της μη βίας, πολέμιος της κοινωνικής αδικίας

http://www.avgi.gr

Του Πάνου Τριγάζη

Το να θυμόμαστε και να τιμούμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 44 χρόνια μετά τη δολοφονία του (4.4.1968), έχει ιδιαίτερη αξία σήμερα, που ο κόσμος ζει μια πολυδιάστατη κρίση, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός «παράγει ανισότητες με τον ίδιο φυσιολογικό τρόπο που τα ορυκτέλαια παράγουν ατμοσφαιρική ρύπανση», όπως λέει ο μεγάλος ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν ήταν πολιτικός, με τη στενή έννοια του όρου. Δεν διεκδίκησε πολιτικά αξιώματα, ίσως διότι δεν πρόλαβε, αφού στα 39 του χρόνια έχασε τη ζωή του, στο Μέμφις του Τενεσί, από δολοφονική επίθεση που ποτέ δεν εξιχνιάστηκε πλήρως. Υπήρξε ακτιβιστής, αντιρατσιστής, ανθρωπιστής, υπέρμαχος των πολιτικών δικαιωμάτων για τους μαύρους, πολέμιος του «βρόμικου» πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αντίπαλος της αποικιοκρατίας, κήρυκας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας.

Με αφορμή το θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου...

Θανάσης Βέγγος για την Ελλάδα (1995)
Το Βλέμμα του Οδυσσέα, σκηνοθεσία Θόδωρος Αγγελόπουλος

Η είδηση:

Εξέπνευσε, το βράδυ της Τρίτης, ο γνωστός σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο, λίγο μετά τις 7 το απόγευμα.

Τον Θ. Αγγελόπουλο παρέσυρε μοτοσικλέτα στην περιφερειακή οδό Δραπετσώνας, μετά το πρώτο τούνελ, στο ρεύμα προς Κερατσίνι. Ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα ταινίας και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από τη μοτοσικλέτα.

Ο Θ. Αγγελόπουλος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στο Φάληρο, όπου και εισήχθη σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, για να καταλήξει τελικά, αργά το βράδυ.

Δημοκρατία, το δικό μας όπλο ενάντια στο σύστημα

http://ex-euonymon.blogspot.com/ - Το blog του Εξ ευωνύμων - περιοδικό των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας της σχολής Θετικών Επιστημών και Επιστημών υγείας -

Του Παναγιώτη Κονδύλη (AΡΕΝ Χημικού)

Μέρα με τη μέρα γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι βιώνουμε μια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τα βάρη της οποίας προσπαθεί ο αντίπαλος να μετακυλήσει στα μόνιμα υποζύγια των κυβερνήσεων – στους φοιτητές, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Καταργούνται κεκτημένα αιώνων, καταργείται κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και για να γίνει αυτό καταστρατηγείται κάθε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος. Δεν είναι τυχαίο το ξέσπασμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο του κινήματος real democracy – στην Ελλάδα μεταφέρθηκε ως κίνημα «άμεσης δημοκρατίας» – στο οποίο οι πολίτες μετείχαν απαιτώντας τη συμμετοχή τους στην άσκηση της εξουσίας, διαδηλώνοντας ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στα μέτρα που παίρνονταν χωρίς αυτούς για αυτούς. Το ζήτημα, λοιπόν, του αγώνα για δημοκρατία που άνοιξαν οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι ένα ζήτημα που ως αριστερά οφείλουμε να αναδείξουμε, καθώς η δημοκρατία είναι όχι μόνο απειλή για το σύστημα, αλλά και θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση της μελλοντικής κοινωνίας που εμείς οραματιζόμαστε.

Μπροστά σ' έναν τάφο

Του Μάριου Χάκκα*

          Πήγα στον τάφο του Μαρξ. Για να φτάσω εκεί πέρασα μέσα από ένα πάρκο με δυο λιμνούλες κι είδα ένα σκιουράκι που το τράταρα σοκολάτα. Την πήρε με τα μπροστινά ποδαράκια του και την τραγάνιζε. Έπειτα προχώρησα στο νεκροταφείο. Στη φυλακή μου ήρθε ένα δέμα που είχε μέσα και μερικές σοκολάτες. Φυσικά τις μοίρασα στους φίλους μου. Όταν αργότερα μάλωσα με κάποιον συγκρατούμενο μου το χτύπησε. "Εμένα δε μου έδωσες τσικολάτο". Ήταν ένας ορεσίβιος ισοβίτης. Λίγες μέρες αργότερα έκανε δήλωση κι έφυγε. Το νεκροταφείο παλιό, εγκαταλειμμένο. Τα Εβραίικα μνήματα στο βάθος πιο παρατημένα. Το δικό του ξεχωρίζει. Ένα μεγάλο γρανιτένιο κεφάλι. Έγραψε "Το Κεφάλαιο", αγαπούσε τη γυναίκα του, και τον χαρτζιλίκωνε ο Φρειδερίκος. Το 2000 μ.Χ. θα υπάρχουν δισεκατομμύρια μοιχοί. Το 2000 "Το Κεφάλαιο" θα είναι επιτέλους σωστά μεταφρασμένο (όχι η γυροβολιά του προϊόντου), θα μπορεί κανένας να χαίρεται το νεύρο του και την ειρωνεία του. Μασάω τη σοκολάτα μου και τον κοιτάζω. Συνήθως καταθέτουν στεφάνια ή βάζουνε μπόμπες. Σφυρίζω το τραγουδάκι "Ω Κάρολ". Μου 'ρχεται να κατουρήσω. Ερημιά. Τραβιέμαι λιγάκι παράμερα και την αμολάω σε μία πατουλιά. Βγαίνει ο σκιούρος, φαίνεται πάρκο και νεκροταφείο συγκοινωνούν, και με τα μπροστινά ποδάρια μου κάνει νόημα πως τέλειωσε η σοκολάτα. "Άκουσε, ποντίκι, αν είσαι το ίδιο δε σου δίνω σοκολάτα. Αυτά τα πράγματα πρέπει να μοιράζονται σε όλους εξίσου. Όχι επειδή έχουμε μια γνωριμία να την εκμεταλλευτείς." Κάποτε μοίρασα αυτό το σπάνιο είδος στη φυλακή μόνο στους φίλους με αποτέλεσμα να κάνει ο άλλος δήλωση. Έκανα μερικές νύχτες να κοιμηθώ. Εξαιτίας μου χάθηκε ένας οπαδός του Μαρξ και τώρα που βρίσκομαι μπροστά στον τάφο του δε θέλω να μου συμβεί κάτι τέτοιο. Καλά κοιμάμαι.

Μία συζήτηση με τον Κορνήλιο Καστοριάδη

http://tvxs.gr

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε το 1922 στην Κωνσταντινούπολη και υπήρξε ένας φιλόσοφος που το έργο του μέσα από την διεπιστημονικότητα και την πολυεδρικότητά του κατάφερε να είναι οικουμενικό. Η συμμετοχή του σε ποικίλες πολιτικές και φιλοσοφικές συγκρούσεις αλλά και η σύζευξη γνωστικών πεδίων όπως της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της ψυχανάλυσης, της οικονομίας, της βιολογίας τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του 20ου αιώνα. Έφυγε από τη ζωή, σαν σήμερα, 26 Δεκεμβρίου του 1997.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Μια πνευµατική βιογραφία

Ο Κ. Καστοριάδης µιλά για την πολιτική του στράτευση, αναλύει τη σκέψη του, µιλά για την Ελλάδα, το ’68, το µαρξισµό. Επίσης µιλούν οι Ζακ Λακαριέρ και Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Το έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη, η πνευµατική του διαδρομή είναι σε όλους λίγο-πολύ γνωστή. Από το µαρξισµό ως την άρνησή του, περνώντας µέσα από τη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση, την οικονοµία, ακόµη και από µια ορισμένη πολιτική επιστήµη, για να µην αναφερθούμε στην ενασχόλησή του µε τις θετικές επιστήµες. Αποκλήθηκε πνεύµα ανατρεπτικό, “τιτάνας του πνεύματος” κατά τον Εντγκάρ Μορέν, επιχείρησε να επεξεργαστεί νέες έννοιες για την κοινωνική και ατοµική απελευθέρωση, παίρνοντας πάντα τις προφυλάξεις του από κάθε είδους “ουτοπικά προτάγµατα”… Από την «Αυγή», 4/1/1998

Παραμονή Χριστουγέννων, Του Τάσου Λειβαδίτη

 

Παγωνιά
στον ουρανό ένα χρώμα βρώμικης φανέλλας
στεκόμαστε στη γραμμή
όρθιοι
κάποιος χνωτίζει τα νύχια του
κάποιος δαγκώνει τα δάχτυλά του
ένα παιδί με σπυριά δίπλα σου
δε μιλάει
κρυώνει
ένα χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα
κ' εκείνο κρυώνει
καθώς μας πλευρίζουν τα καμιόνια
μια μυρουδιά μπενζίνας
οι πόρτες που ξανακλείνουνε
ο λοχαγός έχει δυο μάτια από κατράμι
η φωνή του μες απ' τις μύτες του σηκωμένου γιακά
ένας – ένας
ακούει τ' όνομά του
και βγαίνει
αντίο, αντίο
το χώμα τρίζει κάτω απ' τις αρβύλες
κάποιος σηκώνει το χέρι του
τίποτ' άλλο
το παιδί με τα σπυριά προχωράει
στη θέση του μένουν δυο χνάρια από αρβύλες
που σε λίγο θα σβήσει η βροχή
ένα χέρι γλυστράει το ρολόι του στην παλάμη σου
δε θα μου χρειαστεί, λέει – αντίο
το χαρτάκι κολλημένο στο συρματόπλεγμα
κρυώνει ακόμα.

Με τις λέξεις δεν παίζουμε

Του Περικλή Κοροβέση

Κάθε νέο φαινόμενο απαιτεί και ένα νέο όνομα. Το ίδιο ισχύει και για τα νέα προϊόντα. Δεν μπορεί να προσδιορίσεις με ένα παλιό όνομα μια καινούργια κατάσταση γιατί παραπέμπει στο παρελθόν. Και ό,τι έχει περάσει έχει χαθεί και ζει μόνο σαν ιστορική μνήμη. Η ιστορική μνήμη είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε το παρόν και να δούμε το μέλλον. Όταν προσδιοριζόμαστε από το παρελθόν, τότε είμαστε συντηρητικοί και στηριζόμαστε στις πατροπαράδοτες αξίες είτε του έθνους είτε της Αριστεράς. Και αυτό σημαίνει πως είμαστε ανίκανοι να καταλάβουμε την πραγματικότητα και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να κάνουμε πολιτική, ούτε να δραστηριοποιηθούμε για τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και αρκούμαστε να υπερασπίζουμε αρχές. Ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτό είναι το ΚΚΕ και οι κουμμουνιστογενείς απόγονοί του. Όποια και να είναι η ιδεολογική αναφορά τους, όταν δεν θέλουν να ζυμώσουν λένε πάντα πως δεν μπορούν να το κάνουν γιατί είναι θέμα αρχής.

Giorgio Gaber: Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή…

Τι είναι εν τέλει η πολιτική βία;



Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει δικαιολογημένη επαναστατική βία ή η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική;

Η βία έχει πολλές μορφές, που όλες αποσκοπούν στην εξόντωση της ζωής. Βία είναι ο πόλεμος, αλλά βία είναι – και σε καιρό ειρήνης – ο θάνατος εκατομμυρίων ανθρώπων από την πείνα, κι όχι μόνο στον λεγόμενο τρίτο κόσμο. Η βία συχνά δεν εμφανίζεται με το όνομά της, αλλά σαν κάποιο φυσικό φαινόμενο που πρέπει να το δεχτούμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Η ανεργία, η έλλειψη κατοικίας, ο αναλφαβητισμός, ανεπαρκής ή καθόλου ιατροφαρμακευτική φροντίδα, η ανυπαρξία πόσιμου νερού, η αδυνατότητα μετακίνησης (η μετανάστευση, που έχει δώσει μέχρι σήμερα περίπου 14.000 νεκρούς μόνο στην Ευρώπη) είναι μερικές από τις μορφές βίας που κατά κανόνα μετονομάζεται σε κάτι άλλο.