Μνημόνιο 2: “Η επιστροφή”

Δύο χρόνα μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου και με την κοινωνία να βιώνει στο έπακρο τη βαρβαρότητα της ασκούμενης πολιτικής, η συγκυβέρνηση Παπαδήμου στις 12/2 ψηφίζει ένα ακόμα μνημόνιο αρνούμενη να αλλάξει στο ελάχιστο την «καταπληκτική» συνταγή της. Το νέο μνημόνιο παρουσιάστηκε με εκβιαστικό τρόπο ως η σωτήρια λύση για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας και εν τέλει αποδείχθηκε μία ακόμη ευθεία επίθεση στα λαϊκά στρώματα και τα χαμηλά εισοδήματα. Ξεπουλάει δημόσια αγαθά και επιχειρήσεις και επιτυγχάνει ένα καίριο πλήγμα σε εργασιακά δικαιώματα, τσακίζοντας τις συλλογικές συμβάσεις και περιορίζοντας στο ελάχιστο κάθε προσπάθεια συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Το μνημόνιο της 12ης Φεβρουαρίου μεταξύ άλλων περιλαμβάνει:

Δημοκρατία, το δικό μας όπλο ενάντια στο σύστημα

http://ex-euonymon.blogspot.com/ - Το blog του Εξ ευωνύμων - περιοδικό των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας της σχολής Θετικών Επιστημών και Επιστημών υγείας -

Του Παναγιώτη Κονδύλη (AΡΕΝ Χημικού)

Μέρα με τη μέρα γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι βιώνουμε μια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τα βάρη της οποίας προσπαθεί ο αντίπαλος να μετακυλήσει στα μόνιμα υποζύγια των κυβερνήσεων – στους φοιτητές, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Καταργούνται κεκτημένα αιώνων, καταργείται κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και για να γίνει αυτό καταστρατηγείται κάθε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος. Δεν είναι τυχαίο το ξέσπασμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο του κινήματος real democracy – στην Ελλάδα μεταφέρθηκε ως κίνημα «άμεσης δημοκρατίας» – στο οποίο οι πολίτες μετείχαν απαιτώντας τη συμμετοχή τους στην άσκηση της εξουσίας, διαδηλώνοντας ενάντια στη λιτότητα, ενάντια στα μέτρα που παίρνονταν χωρίς αυτούς για αυτούς. Το ζήτημα, λοιπόν, του αγώνα για δημοκρατία που άνοιξαν οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι ένα ζήτημα που ως αριστερά οφείλουμε να αναδείξουμε, καθώς η δημοκρατία είναι όχι μόνο απειλή για το σύστημα, αλλά και θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση της μελλοντικής κοινωνίας που εμείς οραματιζόμαστε.

«Την άνοιξη αν δεν τη βρεις πρέπει να την φέρεις»

Το 2012 βρίσκει την κοινωνία μας σε έναν μακρύ Χειμώνα. Εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια η πρωτόγνωρη επίθεση που εξαπολύεται εναντίον κεκτημένων και δικαιωμάτων, έχει δημιουργήσει πρωτοφανείς συνθήκες εξαθλίωσης και απόγνωσης για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, οδηγώντας παράλληλα με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη κοινωνική διάλυση και το οικονομικό αδιέξοδο. Μετά από δύο χρόνια άσκησης αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής, από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και με συνεχιστή την κυβέρνηση Παπαδήμου, τα πράγματα σήμερα είναι παραπάνω από ξεκάθαρα. Το αστικό μπλοκ εξουσίας παλεύει για να ρίξει όλα τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων προκειμένου να διαφυλάξει, αν όχι να αυξήσει, τα κέρδη επιχειρήσεων και τραπεζών. Στην κατεύθυνση αυτή δίνει τη μάχη για την πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, ενώ παράλληλα ξεπουλάει δημόσια αγαθά, βγάζει στο σφυρί τον δημόσιο πλούτο και μετατρέπει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής σε νέο πεδίο κερδοφορίας για τις αγορές. 

Συναυλία αλληλεγγύης στην απεργία των χαλυβουργών

Καλογερική απληστία

http://tvxs.gr/

Της Λώρης Κέζα

Πριν πούμε οτιδήποτε για την προφυλάκιση του ηγουμένου πρέπει να θυμηθούμε συνοπτικά την υπόθεση. Υπάρχει λοιπόν μια λίμνη εκεί ανάμεσα σε Ξάνθη και Ροδόπη, που ανήκει στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου. «Ανήκει» με το γνωστό αποδεικτικό, το τουρκικό  φιρμάνι που διασώζεται εδώ και χίλια χρόνια. Παρένθεση: το ελληνικό κράτος αποδέχεται την γνησιότητα των χρυσόβουλων γιατί σε τέτοια θεμελιώνεται η περιουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία.

Που σκάλωνε το ιδιοκτησιακό: το ελληνικό κράτος θεωρεί όλες τις παρόχθιες εκτάσεις δημόσια γη. Ορίστηκε λοιπόν μια δίκη για να δουν ποιος θα νικήσει, το χρυσόβουλο ή οι διατάξεις για τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της λίμνης;
Το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις και η λίμνη πέρασε επισήμως στην ιδιοκτησία της Μονής. Το μόνο κέρδος που θα μπορούσε να αποκομίσει ήταν να συνεχίζει να εισπράττει λεφτά από τους ψαράδες!