Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: Κήρυκας της μη βίας, πολέμιος της κοινωνικής αδικίας

http://www.avgi.gr

Του Πάνου Τριγάζη

Το να θυμόμαστε και να τιμούμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, 44 χρόνια μετά τη δολοφονία του (4.4.1968), έχει ιδιαίτερη αξία σήμερα, που ο κόσμος ζει μια πολυδιάστατη κρίση, η οποία πηγάζει από το γεγονός ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός «παράγει ανισότητες με τον ίδιο φυσιολογικό τρόπο που τα ορυκτέλαια παράγουν ατμοσφαιρική ρύπανση», όπως λέει ο μεγάλος ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δεν ήταν πολιτικός, με τη στενή έννοια του όρου. Δεν διεκδίκησε πολιτικά αξιώματα, ίσως διότι δεν πρόλαβε, αφού στα 39 του χρόνια έχασε τη ζωή του, στο Μέμφις του Τενεσί, από δολοφονική επίθεση που ποτέ δεν εξιχνιάστηκε πλήρως. Υπήρξε ακτιβιστής, αντιρατσιστής, ανθρωπιστής, υπέρμαχος των πολιτικών δικαιωμάτων για τους μαύρους, πολέμιος του «βρόμικου» πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, αντίπαλος της αποικιοκρατίας, κήρυκας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας.

Τι είναι εν τέλει η πολιτική βία;


Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει δικαιολογημένη επαναστατική βία ή η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική;

Η βία έχει πολλές μορφές, που όλες αποσκοπούν στην εξόντωση της ζωής. Βία είναι ο πόλεμος, αλλά βία είναι – και σε καιρό ειρήνης – ο θάνατος εκατομμυρίων ανθρώπων από την πείνα, κι όχι μόνο στον λεγόμενο τρίτο κόσμο. Η βία συχνά δεν εμφανίζεται με το όνομά της, αλλά σαν κάποιο φυσικό φαινόμενο που πρέπει να το δεχτούμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Η ανεργία, η έλλειψη κατοικίας, ο αναλφαβητισμός, ανεπαρκής ή καθόλου ιατροφαρμακευτική φροντίδα, η ανυπαρξία πόσιμου νερού, η αδυνατότητα μετακίνησης (η μετανάστευση, που έχει δώσει μέχρι σήμερα περίπου 14.000 νεκρούς μόνο στην Ευρώπη) είναι μερικές από τις μορφές βίας που κατά κανόνα μετονομάζεται σε κάτι άλλο.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ (σχετικά με τις απεργιακές κινητοποιήσεις 19 και 20 Οκτωβρίου)


Για δύο συνεχόμενες μέρες η κοινωνία πλημμύρισε τους δρόμους πραγματοποιώντας τα μεγαλύτερα πανεργατικά συλλαλητήρια της μεταπολίτευσης. Οι εργαζόμενοι με όλα τα σωματεία στο δρόμο, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, οι μαθητές ενώθηκαν απαιτώντας την ανατροπή της πολιτικής που εξυπηρετεί τα κέρδη των τραπεζών και των βιομηχάνων, εις βάρος των ανθρώπινων αναγκών. Απαιτώντας την ανατροπή του εκφραστή αυτής της πολιτικής, της κοινωνικά καταστροφικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Απαιτώντας την ανατροπή της πολιτικής που μειώνει κι άλλο τους μισθούς, απολύει εργαζόμενους του δημοσίου, καταργεί συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων και ιδιωτικοποιεί το δημόσιο πλούτο, έχοντας ταυτόχρονα χαρίσει 108 δις στις τράπεζες για τη «διάσωσή» τους τα τελευταία τρία χρόνια.

Η απονομιμοποιημένη αυτή πολιτική συμβαδίζει με την ισχυρή καταστολή που επιλέγει η κυβέρνηση ως απάντηση στις κοινωνικές αντιδράσεις. Έτσι, την περασμένη Πέμπτη για μία ακόμη φορά οι αστυνομικές δυνάμεις δημιούργησαν με τη ρίψη - απαγορευμένων ακόμα και σε περίοδο πολέμου - χημικών τις συνθήκες για τον τραγικό θάνατο ενός 53χρονου διαδηλωτή, μέλους του ΠΑΜΕ.

Βέβαια, οι βίαιες πρακτικές από μεριάς ομάδων κουκουλοφόρων που βρέθηκαν στο Σύνταγμα, αποτέλεσαν την αφορμή για να συκοφαντηθούν  συνειδητά και να αγνοηθεί το πρωτοφανές μέγεθος των απεργιακών συγκεντρώσεων. Οι δολοφονικές επιθέσεις εναντίον δυνάμεων του κινήματος και συγκεκριμένα μελών του ΠΑΜΕ είναι καταδικαστέες και όσοι μεταχειρίζονται τέτοιες πρακτικές πρέπει να απομονωθούν πολιτικά, μιας και δηλώνουν την ενσωμάτωση της κυρίαρχης αντίληψης για τον ατομικό δρόμο δράσης.

Μόνη απάντηση είναι η κοινή συλλογική δράση και ενότητα όλων των δυνάμεων του κινήματος, των εργαζόμενων και της νεολαίας όπως έγινε και την Πέμπτη στο Σύνταγμα, χωρίς τεχνητούς και φυσικούς διαχωρισμούς. Η κοινωνική πλειοψηφία έδειξε ότι, παρά την καταστολή που έχει δεχθεί και την ιδεολογική προπαγάνδα των ΜΜΕ, δε φοβάται και συνεχίζει ενωτικά να αγωνίζεται ενάντια στην κατάργηση κάθε έννοιας εργασιακού και δημοκρατικού δικαιώματος.

Οι αγώνες, παρά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες ενάντια στην ψήφιση του κοινωνικά άδικου προϋπολογισμού. Η απάντηση έχει δοθεί και θα ξαναδοθεί.  Οι εργαζόμενοι από τη Wall Street μέχρι την πλατεία Συντάγματος έχουν πλέον αντιληφθεί ότι ο δικός μας δρόμος περνάει μόνο μέσα από την ανατροπή αυτών των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους. Περνάει από την συνολική ανατροπή των κοινωνικών συσχετισμών. Δεν έχουμε τώρα την πολυτέλεια για εσωστρέφεια και ιδεολογικές περιχαρακώσεις. Το κίνημα δεν υποχωρεί. Με μαζικούς ενωτικούς αγώνες, με συλλογική και ενιαία περιφρούρηση, συνεχίζουμε δυναμικά. Μέχρι την τελική νίκη!

Χημικοί περί... χημικών


        Το Μάρτιο του 2010 με τον σχεδόν εξ επαφής ψεκασμό του 88χρονου Μανώλη Γλέζου και την εισαγωγή του στο νοσοκομείο έγινε έκδηλο το επικίνδυνο και προβληματικό της χρήσης των δακρυγόνων ουσιών. Ωστόσο, ενάμιση χρόνο μετά το περιστατικό και παρά τις εγγυήσεις των υπευθύνων για αντικατάστασή τους με ηπιότερα μέσα καταστολής, τα παραδείγματα παράλογης χρήσης χημικών ουσιών παραμένουν πολλά - ενδεικτικά μπορεί να αναφερθεί η εκτεταμένη χρήση τους τόσο στη φετινή πορεία του Πολυτεχνείου όσο και στην πορεία για τη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η  αστυνομία, λοιπόν, συνεχίζει να χρησιμοποιεί ως πανάκεια τη ρίψη δακρυγόνων για την αντιμετώπιση και τη διάλυση των πορειών, των κατ’ αυτήν μαζικών «οχλοκρατικών συναθροίσεων». Οι μονάδες αποκατάστασης της τάξης ψεκάζουν με σκοπό να «εξολοθρεύσουν» τους συγκεντρωμένους, ενώ το σκηνικό θυμίζει διαφήμιση… κατσαριδοκτόνου· όταν ο «στόχος» βρεθεί σε «απόσταση βολής», ο χειριστής πιέζει τη σκανδάλη και τον περιλούζει με τη δακρυγόνο ουσία.